Major

Tata Major, Major Tolbuchin, Ground Control to Major Tom, Major Pech, Fatum Majora – oto możliwa lista podtytułów dla dzisiejszej notki. Każdy oddaje fragmenty sytuacji, jakie towarzyszyły malowaniu prezentowanej dzisiaj podstawki. Pech, bo major doświadczył pewnych przebojów, w tym zmianę podstawki, złamanie ręki chorążego, upadek na płytki w kuchni. Fatum, bo gdy szperałem za pudełkiem z rajtarami, to zrzuciłem model bombowca Łoś i niemiłosiernie mi się potłukł. Ground… bo ostatnio ogrywam się na swojej gitarze ze Space Oddity. Tolbuchin, bo tak się nazywa major z listy historycznego podjazdu Chowańskiego. A tata? Tata, to o mnie!

Podstawkę pomalowałem, robiąc sobie przerwę przy „taśmie”, na której powstaje równocześnie osiem standów dzieci bojarskich z rohatynami. Do tego w piątek gram z MiSieM, a podjazd bez majora jest jak okulary bez nosa – kiepsko się nim dowodzi. Dlatego postanowiłem zniwelować tę słabość. Oczywiście nie mam złudzeń, co do wyniku, ale major to… major.

Kolory zróżnicowane; szczególnie zadowolony jestem z zielonego kaftana. Sam major w środku to klimaciarski wzór – taki grubas z brodą z kawałem prostego żelastwa w dłoni. Okrasiłem go barwami znanymi z pierwszej roty. Kolor sztandaru wybrałem nieprzypadkowo – malowany wcześniej pułkownik rajtarów też ma czerwony a chciałem, żeby pułk był w tym temacie jednorodny. Po tym przerywniku wracam do rohatyniarzy. Jak się z nimi uwinę, to od razu kładę łapska na rajtarach, bo malowanie majora mnie do nich na nowo podpaliło. Oby ten stan się utrzymał, bo do zrobienia mam jeszcze cztery roty tej moskiewskiej ciężkiej jazdy.