Quo Vadis

Za oknem plucha, człowiek siedzi prze ekranem i wykonuje masę bezsensownych zadań, próbując między kolejnymi zrobić coś pożytecznego (i nie, nie mówię o malowaniu modeli!). Dlatego z przyjemnością przerwałem szarą codzienność i na prośbę znajomego poszukałem pewnego pliku. Plik znalazłem a przy okazji znalazłem jeszcze pewien, krótki tekst. Wydaje mi się, że ostatecznie nie trafił on na BZ mimo, że z myślą o nim był pisany. Ostatnio zastanawiałem się jaki sens ma gonienie za swoim hobby, gdy ma się na nie tak niewiele czasu. Co ciekawe, tekst opisuje zdarzenia sprzed 24 lat i daje odpowiedź na moje ostatnie rozmyślania.

 ***

… Obóz narciarski. Zakopane. Krupówki. Sklep w bramie. Wchodzę. Wszędzie pełno figurek. W Galbocie diorama. Szczuroludzie atakują bramy zamku. Nie wiedziałem, że to szczuroludzie. Kolega kupuje balistę do krasnali i pieszego herosa do Bretonii…

Pokój kolegi. Rozpakowuje balistę. Pokazuje mi. Opowiada. Nie jestem pewien czy powinienem się zainteresować tym hobby. Obawiam się słomianego zapału …

Rok szkolny. Wiosna. Wchodzę do sklepu ONO. Katowicki Plac Miarki. Dział z figurkami. Wybieram wcześniej upatrzony model. Kupuję… nie ma odwrotu.

Gigant do zielonoskórych. Duży. Sklejam. Maluję. Zmywam. Maluję po raz drugi … pierwszy model. Wiem, że nie ostatni …Mam 14 lat.

- Pani Michale – zaczyna psychoanalityk, do którego udałem się na badania – hipnoza zaprowadziła nas do początków Pańskiej przypadłości. Najprawdopodobniej doznał Pan szoku w okresie dorastania, wywołanego pewnego rodzaju fascynacją, spotęgowaną wypadkiem na nartach i wstrząsem mózgu. Niestety … tego się już nie da wyleczyć…

 ***

Rozmawiałem jakiś czas tremu ze znajomym o grach (nie tylko bitewnych) i podczas rozmowy padło zdanie, mówiące o tym, że to nie gry były kiedyś lepsze a my młodsi i, że warto z tym  pamiętać. I to prawda. Co więcej. Tłumaczy ona wiele zjawisk z dzisiejszego świata wargamingu. Od odgrzewania kotletów (Blood Bowl, LoTR, Necromunda) przez wydawców jak i tak zwane "hype trains" czyli reakcje środowiska na zapowiadane nowości, które to reakcje można porównać tylko z histeryją dorastających pannic na widok rozwianych grzyw członków zespołu The Beattles.

Rynek kusi coraz to mocniejszymi dopalaczami, człowiek tonie w szarzyźnie plastiku, który był modny jeszcze miesiąc temu ale dzisiaj nikt już nie pamięta dlaczego. Do tego dzieci krzyczą nad głową, rachunki roszczą sobie pierwszeństwo nad stronami podręczników... Z hobby z którym zaczynałem nie pozostało właściwie nic. Poza wyobraźnią, która rozpala nieprzerwanie kolejne wizje światów, starć i spotkań. Odpowiedź na zadane w tytule pytanie Quo Vadis znalazłem w opisie mojego pierwszego kontaktu z hobby, który można opisać prostym "fascynacja", a potwierdził ją niedzielny wyjazd na pierwszy turniej Deadzone na Śląsku. I to nie tylko był to pierwszy zorganizowany turniej ale też pierwszy na który pojechał Młody ze swoimi własnymi modelami. Po pierwszej porażce 13:16, BYE w drugiej rundzie w końcu w 3 bitwie pokonał swojego kilka lat starszego, 11 letniego kolegę 16:9. Radości było co nie miara, bo zwycięstwo w 1 samodzielnej grze (z niewielkim nadzorem sędziego w momentach, gdy emocje brały górę nad harmonią współbiesiadników), podejmując własne decyzje i grając własnoręcznie pomalowanymi modelami, smakuje jak nic innego.

Dodatkowo wiedząc, że to nie wygoda da człowiekowi w życiu satysfakcję a owoce wkładanego w podejmowane zadania wysiłku, postanowiłem posprzątać bałagan na biurku i z nową nadzieja przystąpić do kolejnych prac modelarskich. W końcu jak powiedział specjalista, "tego się już nie da wyleczyć".

" Chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie…” 

Pieśni (1, 11, 8), Horacy