Druga linia Rzymian

Tłok się zrobił na blogu, normalnie post za postem leci. Aż się zastanawiam, czy mój dzisiejszy ‘powisi’ chwilę sam, czy go zaraz inni zadepczą. O czym to ja chciałem dzisiaj poględzić? Ano o drugiej linii rzymskich legionistów, czyli kolejnym zestawie 4 x 4Bd, jaki popełniłem w tym tygodniu.

Z tych konkretnych wzorów mam już wszystkie pomalowane. Dla odróżniania od poprzednich standów, zmieniłem kolor ozdób na hełmach na zielony oraz kierunek piorunów Jupitera na tarczach na skośny. Generalnie wygląd tych tarcz całkiem mi się podoba. Podobał się nawet przed pomalowaniem błyskawic, kiedy od umba odchodziły tylko trzy paski z każdej strony. Hmm, dziwne – to pewnie echa młodzieńczego kompleksu na temat posiadania firmowego obuwia. No cóż, były takie czasy, kiedy mocno się przejmowałem podobnego typu pierdołami. Cała ósemka tych elementów to kompromis pomiędzy zamierzonym efektem ‘tabletop’ a niewielkim nakładem pracy. Legioniści mają dobrze walczyć, niekoniecznie dobrze wyglądać.

Z kolei na powyższym, piętrowym zdjęciu warsztatu można zobaczyć, jak w oddali, w wersji ‘ethereal’, czają się kolejne elementy legionu do pomalowania. W międzyczasie poradziłem się Kadzika i tsara w temacie doboru niektórych figurek i zmieniłem nieco plany – o tym przy okazji kolejnych wpisów. Jest za to inna rzecz, która mnie zastanawia, mianowicie mój zmysł powonienia. Mam nawet taką teorię, popieraną zresztą przez moją Żonę, że w związku z bardzo słabym wzrokiem, mam wyostrzone odczuwanie zapachów. Do tego stopnia, że jedna z farb Vallejo pachnie mi cytryną, a cielisty wash GW… no cóż, moczem. W sumie nic chlubnego, bo teraz tym moczem pachną wszyscy legioniści. Sam nie wiem, co o tym sądzić. Coś jednak jest na rzeczy, bo pewnie Brutal pamięta, że swego czasu farby Rackhama pachniały mi wytrawnie, niczym dobra whisky...

O mały włos a nie napisałbym o dwóch elementach Ps – czyli rzymskich Velites – które, jakby przy okazji malowania Bd, udało mi się skończyć. Są to, jak wcześniej pisałem, konwertowane figurki Xystona z zestawu Rorarii levy. Jest więc w tym pewna historyczna prawidłowość, gdyż jednostka taka występowała w strukturach najstarszych armii rzymskich. Ja musiałem ją nieco przenieść w czasie, dlatego na potrzeby mojego legionu Rorarii dostali wilcze i borsucze skóry. Ponieważ miałem nieco więcej miejsca na podstawce, mogłem wkleić bardziej efektowne krzaczki z Army Painter’a, niż niekoniecznie dobrze dobrane suche kępki z Fredericus Rexa, które gdzieś tam majaczą w przypadku elementów Bd. Resztę, całkiem skromną na marginesie, niech opowiedzą zdjęcia. Ach, jeszcze jedno – wspomnienie poprzednich Velitów, które można znaleźć tutaj.

To co Robson, potrzymać Cię jeszcze w niepewności w temacie tego, jaką listę kompletuję? Kuknij jeszcze raz na Blady poniżej i zastanów się po raz kolejny, o co też może mi chodzić…