Pasar się martwi się

- Bobos, tutaj! - ni to krzyknąłem, ni to szepnąłem i rozejrzałem się wkoło przerażony poziomem mojego głosu, tak jakbym był w stanie przejrzeć ciemności jakie mnie otaczały. Bobos też miał z tym trudności, bo w mroku usłyszałem najpierw głośny huk kiedy wpadł na ustawione wokół stolika krzesła, a później soczyste przekleństwo, które plasnęło o podłogę pośród tumanów wznieconego całym zamieszaniem kurzu. W końcu, po omacku, dotarł do mnie i w słabym świetle księżycowego blasku zobaczyłem jak rozciera bolące biodro, którym musiał wyrżnąć w meble.

- Czemu spotykamy się w tutaj i w ciemnościach, w jakiejś konspiracji ? – zapytał Bobos. Rozumiałem dokładnie jego zdziwienie, ale sprawa wymagała konspiracji.
- Martwię się o SzeFreda, coś z nim jest nie tak – syknąłem mu do ucha.
- Nie musisz szeptać, przecież nikogo tu nie ma! – powiedział z wyrzutem.
- Martwię się o niego, dziwnie się zachowuje od kiedy wrócił z półwyspu – powiedziałem już normalnym tonem.
- W jakim sensie? – Bobos wyglądał na szczerze zdziwionego.
- Pamiętasz jak w karnawale przyjechał na przyjęcie przebrany za elfiego rycerza na tym glucie ze złotymi bransoletkami?
- No to rzeczywiście nie było bardzo naturalne, ale to jeszcze nic nie znaczy.
- No niby nie, ale… – zawiesiłem dramatycznie głos – potem doszło do tych ekscesów na półwyspie!
- Jakich ekscesów? – wyraźnie, zaniepokoił się mój towarzysz w konspiracji.
- Doszły mnie słuchy, że udawał dawnego wojownika… Tego no… - zabrakło mi słów.
- Germańskiego najeźdźcę?! – z nieukrywanym przerażeniem podpowiedział Bobos.
- Nie! – zaoponowałem – Słowiańskiego woja! O!
- Skrzywdził kogoś? – dopytywał mój kolega.
- Ponoć rzucił się z pięściami na kilku Francuzów, ale koniec końców to tamci spuścili mu łomot.
- Uuu, nie brzmi dobrze. Jak to przeżył? – zaniepokoił się Bobos.
- No właśnie ciężko powiedzieć, ale dziś go widziałem i wyglądał jakby był pod wpływem! Mówił nawet, że się zaciągnie do carskiej armii – pokiwaliśmy wspólnie, smutno głowami
- Co proponujesz? – zapytał po dłuższej chwili Bobos.
- Ja bym go zabrał do jakiegoś parku rozrywki czy coś w ten deseń – zaproponowałem.
- Może do World of Warcraft, ten nowy figlopark koło Cygańskiego Lasu? – zaproponował z dużym entuzjazmem mój kolega .
- To jest dobry pomysł, tylko weź dopilnuj, żeby znów nie pojechał na tym zielonym glucie w stylu Crashing Wave-Spirit.
- Umowa stoi!

Podaliśmy sobie w porozumiewawczym geście dłonie i rozeszli się w przeciwnych kierunkach w mrok.

*Co to za notka? Trochę hermetyczna, trochę złośliwa, w ogóle nie na temat, może ktoś zgadnie skąd ona tu, na pewno powinien nasz niesłowny kolega, który lubi trzymać nas w niewiedzy. Do następnego razu!