W tym przypadku mamy do czynienia z tzw. skirmish’em. Gra polega na prowadzeniu luźnych potyczek wojsk, a raczej zorganizowanych band, bo w grze przeważnie wykorzystuje się do dwudziestu figurek. Nasze wojsko porusza się w luźnych grupach, każda figurka osobno; nie mogą one tworzyć żadnych formacji bojowych (z drobnymi wyjątkami), działają indywidualnie i tylko w walce mogą pomagać towarzyszom.
Do wyboru mamy szesnaście frakcji (dwie następne są w zapowiedziach) podzielonych między trzy strony konfliktu: Światło, Ciemność i Przeznaczenie. Jednak na tym nie koniec, bo można też grać najemnikami, żywiołakami, a także łączyć się w sojusze, co czyni grę bardziej ekscytującą.
Do dyspozycji mamy wcale bogaty zestaw ‘armii’. Są źli wężowaci Ophidianie, krwiożercze Wilkołaki, ohydnie wypaczeni Alchemicy, a także prawe Gryfy, Imperium Lwów, nieprzewidywalni barbarzyńcy z klanu Kelt Drunes, oddziały milicji z wolnego miasta Cadwallon, orki, gobliny, elfy, krasnoludy i wiele innych.
Rozwiązania mechaniczne zastosowane przez twórców gry są dobrze przemyślane i sprawiają, że gra się naprawdę przyjemnie. Tura gry składa się z sześciu faz: strategicznej, aktywacji, walki, mistycznej, utrzymania i końca czasu. Mamy możliwość latania nad polem bitwy na dwóch poziomach bez lądowania, wprowadzone zostały “rany jednostek”, które w zależności od tego jak są poważne, zmniejszają w różnym stopniu możliwości wojowników. Nie brakuje również takich rzeczy jak kontratak, potężne uderzenie czy parowanie. Konfrontacja posiada także bardzo rozbudowany system magii.
To wszystko sprawia, że w Konfrontacji, walki to ekscytujące pojedynki, zaś bogaty wybór armii oraz niepowtarzalne zdolności ich wojowników tworzą wspaniałą mieszankę, w której każdy znajdzie coś dla siebie.
Paweł Delekta
0 komentarzy:
Prześlij komentarz