Tyrani okrucieństwa

Przeklęty ten dzień kiedy tysiące mieczy

Z łoskotem roztoczą swą melodie śmierci

We krwi zbroczone i w ciałach nieprzyjaciół zatopione

Okrutnym tryumfem i ponurą sławą

Zwycięskich Tyranów pochód ogłoszą...

Skeedhor stał na grani, kiedy jego skompletowane wojska przechodziły doliną w kierunku ludzkiego obozu – celu ich ataku. Zewsząd do hordy dołączały kolejne watahy wilków o płonących ślepiach. Niebo patrolowały impy. Masywny gigant torował drogę w starożytnym lesie, wyrywając wiekowe drzewa jak zwykłe krzaki. Skeedhor był dumny – to była największa horda, jaką zwierzoludzie zgromadzili od dziesięcioleci. Czuł władzę i czuł, że może ona być jeszcze większa – kiedy już odnajdzie i uwolni pradawną siłę drzemiącą od wieków w korzeniach świata.

Spojrzał na stojącego obok kapłana, w którego źrenicach palił się błękitny ogień. Ten, jak w transie odwrócił głowę i wolno powiedział głębokim, przerażającym głosem: CHODŹMY – CZEKAM NA CIEBIE.

- Jak mam się do Ciebie zwracać? – Skeedhor sam nie wiedział dlaczego nagle odważył się na to pytanie, które nurtowało go od wielu dni, a którego lękał się zadać.

- JESTEM GRUSHOMET, OD WIEKÓW PAN OKRUCIEŃSTWA, TYRAN STAREGO ŚWIATA TEN, KTÓREGO LĘKALI SIĘ STAROŻYTNI, TEN KTÓRY BYŁ POCZĄTKIEM ICH UPADKU.

***

Balthazar otarł pot z czoła, opierając się o zimny kamień tunelu. Tylko dzięki swojej magicznej sztuce udało mu się przepędzić monstrum, które stanęło im na drodze. Połowa jego oddziału to spotkanie przypłaciła jednak życiem. Stwór uciekł, głęboko poparzony magicznym ogniem, ale Balthazar wiedział, że prędzej czy później on, lub jego ludzie znów będą musieli się z nim zmierzyć.

- Idziemy! Żwawo! – zakomenderował wstając i ruszając żywo w kierunku wnętrza grobowca. Był zdeterminowany jak najszybciej dotrzeć do celu swej podróży i zdobyć broń, która pozwoli mu odeprzeć wszelkie siły ciemności.

Tutel wił się i opadał w głąb ziemi, bez żadnych bocznych korytarzy, czy komór. Prosta droga, w której towarzyszyły im tylko spojrzenia niemych i straszliwych posągów sprzed wieków.

Nagle po wielu minutach, tunel nagle rozszerzył się i grupa stanęła w wielkiej hali. Światło różdżki Balthazara pozwalało dostrzec tylko niewyraźne zarysy misternego sklepienia i kolumnady wewnątrz. Dalej była tylko ciemność. Balthazar wyczuł potężną magię ochronną i rzucił czar rozpoznania. Na posadzce rozbłysły nagle tysiące glifów strażniczych i swoim światłem rozproszyły ciemności komnaty, w tym skute łańcuchami ciało na środku komnaty.

Krzyk szaleństwa ludzi Balthazara, echem odbił się aż przy wejściu do grobowca, alarmując strażników. Dokładnie w tej chwili z lasu wychynęły pierwsze sylwetki zwierzoludzi.

***

Balthazar był jedynym, który nie uciekł albo, który nie umarł ze strachu na sam widok monstrum na środku komnaty. Wiedział, że magia glifów strażniczych  nadal była maocna i że ich jedynym celem było utrzymanie monstrum w tym miejscu. Rozejrzał się wokoło – na ścianach widniały takie same symbole jak na tabliczce. Jego serce zaczęło mocniej bić, gdy zdał sobie sprawę, że mógł popełnić największy błąd w swoim życiu – a może nawet największy błąd w historii ludzkości. Szybko wyciągnął tabliczkę i porównał runy. Kiedy zidentyfikował ostatnią brakującą sylabę upadł na kolana przeklinając starożytnych i ich alfabet, w którym jeden znak mógł mieć wiele znaczeń w zależności od kontekstu – jego tłumaczenie było całkowicie błędne. Grobowiec nie krył Berła Ocalenia. Grobowiec był więzieniem Władcy Okrucieństwa. Podniósł głowę aby spojrzeć na monstrum, wtem jego wzrok napotkał zimny błękitny ogień starożytnych oczu. Przedwieczne zło obudziło się ze swego snu.

***

- OTO JESTEŚ CZŁOWIEKU! NIE ZNALAZŁEŚ TEGO CZEGO PRAGNĄŁEŚ! ZNALAZŁEŚ SWOJĄ ZAGŁADĘ!

- Jeszcze się przekonamy demonie! – Głos Balthazara był niezwykle mizerny w porównaniu do potężnego ryku, który rozdzierał mu od środka czaszkę w mentalnej komunikacji.

- NIE MOŻESZ MI NIC ZROBIĆ! JESTEŚ TYLKO ROBAKIEM! MOI SŁUDZY JUŻ PRZYBYLI ABY MNIE UWOLNIĆ I TY ICH NIE ZATRZYMASZ!

- Słudzy? Jacy słu…? – Balthazar nie zdążył nawet zadać do końca pytania, kiedy jego głowę wypełnił rozdzierający demoniczny śmiech. Balthazar pokonał ból, wiedział, że musi wydostać się na zewnątrz. Jakimś cudem wypełzł z komnaty, po czym rzucił się biegiem w kierunku wyjścia z grobowca. Wiedział, że jego ludzie są w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jeszcze zanim dobiegł do bramy usłyszał szczęk broni, ujadanie bestii i krzyk umierających ludzi…

Oto jest - koniec. Nie będę wiele pisał tylko podsumowanie. Przed wami pełna armia nowych Beastmenów. 3044 punktów, koszt w złotych polskich: 1976. Dwa lata pracy i zmagań z lenistwem a czasem brakiem czasu. Teraz pozostaje wypróbować ją w boju - pewnie niedługo uraczymy was z kolegami raportem bitewnym w podsumowującym odcinku. Teraz zostawiam już was z obrazkami - i tak nikt tekstu nie czyta! :)